۱

به بهانه سالروز عروج سید شهیدان اهل قلم

در انتظار " آوینی" های زمانه
تاریخ انتشار
چهارشنبه ۱۸ فروردين ۱۴۰۰ ساعت ۱۳:۴۰
به بهانه سالروز عروج سید شهیدان اهل قلم
در فکه کاری ناتمام داشت که می باید انجامش می داد. صدای بچه های گردان کمیل را می شنید که همت را صدا میزدند... (حاجی، سلام ما را به امام برسان، بگو عاشورایی جنگیدیم) و گریه های همت را که ملتمسانه سوگندشان می داد تو را به خدا تماستان را قطع نکنید. با من حرف بزنید، حرف بزنید...
یکی می افتاد یکی بلند می شد، یکی آب می خواست. زمین تشنه بود، آسمان تشنه بود. فریاد عطش کران تا کران را در برمی گرفت... و سید داشت برنامه عاشورایی اش را می ساخت.
سید تو که از کار تو فکه راضی بودی، چی شد که بعد از اون نماز مغرب وعشا خواستی یه روز دیگه تو فکه کار کنی و برگشتی؟!
چه نجوایی از بچه های گردان کمیل شنیده بودی که میخواستی از فکه برنامه ای عاشورایی  بسازی؟!
راستی، تو که همیشه از تکی عکس گرفتن طفره می رفتی چی  شد که به شعبانی گفتی عکس حجله ای برات بگیره!؟
می خوام بهت بگم احسنت، بهترین پایان  رو برای فتح خون رقم زدی.
به قول یکی، شهادتت امضایی بود پای همه ی حرف هات.
بالاخره دلت از قفس تنگ سینه بیرون زد و این خاک مبتلا به ظلمت رو به سخره گرفت.
تو با شهادتت عملا به ما فهموندی که، آره این عصر، عصریه که خداوند توبه بشریت رو پذیرفته و اون رو یک بار دیگه برگزیده ...
تو همون بودی که (از غرورآباد پرتکلف نفس اماره راه گم کرده بودی و یکباره خود را در میان بندگان مطیع خدا یافتی، و حالا به این برکت با همه چیز، آب، درخت، آسمان، خاک و باران و پرندگان و دیگر انسانها پیوند خورده بودی و بین تو و رب العالمین هیچ چیز نمانده بود) جز گناهانی که در آخرین لحظات عمرت از خدا خواستی اونها رو ببخشه و شهیدت کنه...! و لابد خدا بخشیده که حالاشهادت میدی به توانایی گریختن از حصار نفس.
آوینی کسی بود که تفسیر زندگی را از دوکوهه آموخت و حسین(ع) را با دوکوهه شناخت. خمینی عاشقانه زیستن را به او آموخت و به او آموخت حقیقت عرفان را که مبارزه است. خمینی کسی بود که سید در وجودش همه ی تاریخ انبیا را تجربه کرد.
۲۰ فروردین در تقویم انقلاب اسلامی یادآور سالروز شهادت سیدمرتضی آوینی است؛ کسی که به حق از سوی رهبر فرزانه انقلاب، مفتخر به عنوان بسیار پرمعنای "سید شهیدان اهل قلم" شد. این روز برای همه دلبستگان به هنر متعهد و انقلابی، یادآور شهادت راوی فتحی است که خود در دروازه شهر فتح شده ایستاد و برای بقای این فتح و ظفر هزینه ای چون جان خویش را پرداخت.
شاید اگر ۲۷ سال پیش، فرد دیگری به جز مقام معظم رهبری به سید مرتضی آوینی، لقب "سید شهیدان اهل قلم" را می داد، کمتر متوجه اهمیت و تاثیرگذاری کار این هنرمند، روزنامه نگار و نویسنده متعهد می شدیم؛ اهمیتی که تقویم ها روز شهادتش را به نام "روز هنر انقلاب اسلامی" برای همیشه ثبت و ضبط کرده است.
آن چه مسلم است این که سید مرتضی، در هنر مستندسازی و در هنر قلم و بیان رسایش، بیش و پیش از سایرین، شیدای حقیقت بود، چه آنکه عصاره سخنش نیز برآمده از همین موضوع بود: "هنر، شیدایی حقیقت است. همراه با قدرت بیان آن شیدایی و هنرمند کسی است که علاوه بر شیدایی حق، قدرت بیان آن را نیز از خداوند متعال گرفته است هر یک از این دو شیدایی حق و قدرت بیان - اگر نقص داشته باشد اثر هنری خلق نمی گردد... اصل لازم شیدایی حق است و قدرت بیان شرط کافی است. "
این بینش و دیدگاه متعالی شهید آوینی در عرصه هنر البته ریشه در الگوگیری از نگاه عارفانه و حکیمانه پیر و مرادش حضرت امام خمینی (ره) دارد که به صراحت فرمود: "تنها هنری مورد قبول قرآن است که صیقل دهندۀ اسلام ناب محمدی ـ صلی اللّه‏ علیه و آله و سلم ـ اسلام ائمۀ هدی ـ علیهم السلام ـ اسلام فقرای دردمند، اسلام پابرهنگان، اسلام تازیانه خوردگانِ تاریخِ تلخ و شرم آور محرومیتها باشد. هنری زیبا و پاک است که کوبندۀ سرمایه‏ داری مدرن و کمونیسم خون‏ آشام و نابود کنندۀ اسلام رفاه و تجمل، اسلام التقاط، اسلام سازش و فرومایگی، اسلام مرفهین بی درد، و در یک کلمه «اسلام امریکایی» باشد... هنر در مدرسۀ عشق نشان دهندۀ نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، نظامی است. هنر در عرفان اسلامی ترسیمِ روشن عدالت و شرافت و انصاف و تجسیم تلخکامی گرسنگانِ مغضوبِ قدرت و پول است. "
آوینی خود به حق چنین بود و مهمتر اینکه اینگونه زیست و سبک زندگی و تعهد او برای همیشه حقیقتاً مثال زدنی است.
این شهید والامقام در مقام طلایه دار هنر متعهد در عصر خمینیِ کبیر، هشدار می داد به هنرمندان متعهد که مبادا گرفتار عافیت اندیشی و منفعت طلبی شوند. او که خود سوخته دل و سوخته جان بود، رمز توفیق حقیقی را در زیستنی ققنوس وار می دانست و از آنجا که خود سیراب از مکتب امام و شهیدان بود، در حد وُسع و توانش راه را به همه ما نشان داد و اینک، این ما هستیم که باید رهروی این راه باشیم، به خصوص که امروز در گام دوم انقلاب بیش از هر زمان دیگری نیاز به آوینی های زمانه خود داریم که متعهدانه و مجاهدانه از فرهنگ و هنر انقلاب اسلامی دفاع و حراست نمایند.



 
222
 
کد مطلب : ۵۸۶۸
ارسال نظر
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما