۰
به مناسبت روز ارتباطات و روابط عمومی؛

روابط عمومی و جهانی شدن

تاریخ انتشار
شنبه ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۹ ساعت ۰۸:۲۳
روابط عمومی و جهانی شدن
مصداق این ادعا دستیابی به الواح گلینی است كه در منطقه بابل عراق كشف شده و به شكل یك بولتن امروزی به كشاورزان گفته كه چگونه از راه ها و روش های بهتر در كشاورزی بهره مند شوند. ریشه های جدید روابط عمومی مدرن را می توان در فعالیت های تبلیغاتی آلمان قرن نوزدهم سراغ گرفت.
اما تخصص روابط عمومی بسیار جوانتر از مفهوم "مدرنیته" است و ادوارد برنیز با نوشتن نخستین كتاب در این عرصه در سال 1923 با عنوان "تبلور افكار عمومی" در واقع مبدع نگاه تخصصی به این عرصه بود. روزهای نخستین نگاه تخصصی به این عرصه؛ به صورت بنیادین بر دو مفهوم تاكید داشت: روابط عمومی در سطح سازمانی كه خود را در مدل های روابط عمومی نشان داد و نقش های شغلی فردی. دانش روابط عمومی تا نیمه های نخستین دهه 1990 میلادی در شكل نژادپرستانه خود باقی ماند اما سرعت روند جهانی فراگیر آن از ابتدای قرن بیست و یكم شروع شد و جهانی شدن عاملی شد برای گسترش بیشتر این دانش و تخصص با توجه به نسبیت فرهنگی به گونه ای كه هر ارتباط موثری در بازارهای هر گوشه از دنیا از آسیا، اروپای شرقی، آمریكای لاتین و آفریقا مستلزم توجه به دانش و تخصص روابط عمومی است.
 
 روابط عمومی و ارتباط آن با جهانی شدن
 در طول دهه های گذشته به تعاریف متنوع روابط عمومی امتیازات متفاوتی هم داده شده است. به هر حال تمام متخصصان این عرصه آگاهانه یا ناآگاهانه به بحث تنوع فرهنگی موجود در ذات این دانش اشاره داشته اند كه این اشاره در واقع نشان دهنده تاثیرات فرهنگ در اذهان بشری است. جهانی شدن نیز كمك كرده تا این تمركز بر روی تنوع فرهنگی در سراسر جهان برجسته تر شود و نیاز به یك تعریف جامع از روابط عمومی پررنگتر شود. كتابچه روابط عمومی جهانی یك تعریف كاربردی از دانش و تخصص روابط عمومی ارائه كرده كه بدین شرح است:
"روابط عمومی یك ارتباطات استراتژیك است كه سازمان های مختلف در راه اندازی و ادامه حیات خود و به منظور همزیستی با عموم مردم كه به گونه ای فزاینده از نظر فرهنگی متنوع هستند؛ آن را به كار می گیرند."
مفهوم كلیدی مورد تاكید این تعریف كه به صورت ریشه ای در این مطلب مورد بحث قرار گرفته «تنوع فرهنگی» است كه به طور گسترده ای با مفهوم جهانی شدن در آمیخته است.
با این حال جهانی شدن نیز پدیده ای مربوط به قرن بیست و یكم نیست. در نقاط مختلفی در طول تاریخ بشریت، جهانی شدن و تمدن به تبادل ارزش ها پرداخته اند اما با تمركز بر تاریخ معاصر می توان گفت جهانی شدن زمانی پررنگتر شد كه اروپا بعد از جنگ دوم جهانی در مسیر بازسازی دوباره قرار گرفت. شكل گیری سازمان ملل متحد را نیز می توان به عنوان یك نقطه عطف در حركت بیشتر جهان به سمت جهانی شدن قلمداد كرد. كنفرانس باندونگ 1995 با در كنار هم قرار دادن 29 عضو آفریقایی و آسیایی در برابر جنگ سرد بین ایالات متحده آمریكا و شوروی برای تشكیل جنبش عدم تعهد، نیز مثال خوبی از جهانی شدن است.
دهه آخر قرن بیستم نوید دهنده تغییرات قابل توجهی بر روند جهانی شدن به دلیل وجود سه حقیقت برجسته است؛ حذف موانع تجاری میان كشورها و ملت های جهان و تشكیل سازمان تجارت جهانی برای نزدیك كردن روندهای تجاری جهان بدون توجه به تمایزات ملی؛ باعث همگرایی بیشتر تجاری و پس از آن سیاسی جهان شده است. نظام جدید تجاری جهان با نام WTO در هزاره جدید خودنمایی می كند. یكی از مهمترین تاثیرات این یكدست سازی تجاری و اقتصادی افزایش تنوع فرهنگی در روندهای تجاری و سازمانی به عنوان مشتری، تاجر، كارمند، فعال، نماینده رسانه ای و غیره است.
عامل دومی كه به سرعت روند جهانی شدن كمك كرده؛ عاملی رسانه ای و ارتباطی است. توسعه و گسترش تكنولوژی های نوین اطلاعاتی و ارتباطی كه از سال های آغازین دهه 1990 میلادی شروع شده است نه تنها نیازها برای خدمات و سرویس ها را جنبه ای جهانی بخشیده بلكه ارسال این خدمات به سراسر جهان را نیز آسانتر، عملی تر و مقرون به صرفه تر كرده است. همه فعالیت های امروزین بشر برای اینكه جنبه ای جهانی پیدا كنند و واجد اعتبار شوند نیاز به یك پرداخت رسانه ای مبتنی بر تكنولوژی های اطلاعاتی و ارتباطی نوین دارند.
در نهایت به رسمیت شناختن برخی مشكلات مشترك جامعه بشری از جمله آلودگی های دامنگیر زیست محیطی، تروریسم، گسترش سلاح های هسته ای، افزایش جمعیت و فقر و گرسنگی؛ نیاز به همكاری های بین فرهنگی در سطح بین الملل را افزایش داده و پیوند میان روابط عمومی و جهانی شدن را بیش از گذشته اجتناب ناپذیر می كند.
 


222
 
کد مطلب : ۵۵۵۳
ارسال نظر
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما